چطور نت نویسی کنیم؟ | اپلیکیشن و سایت آموزش موسیقی هامرد

چطور نت نویسی کنیم؟

(این دوره به صورت رایگان ارائه شده است)

در این آموزش :

شما با شش فصل مهارت هایی که یک تولیدکننده موسیقی می بایست فرابگیرد را می آموزید و توانایی درک بهتر موارد زیر را پیدا خواهید کرد:

یکی از ابتدایی ترین سوال ها برای ایجاد موسیقی همیشه درست نوشتن نت ها  در نت نویسی بوده است.

امروزم در این مطلب میخواهیم به نکاتی مرتبط با نت نویسی بپردازیم،و عنوان کنیم ،

که این کار نیز مثل تمام کارهای دیگر نیاز به تمرین مداوم دارد

نت اسمی برای یک علامت است؛ علامتی که صوت موسیقی را نشان میدهد،نت و رویه مجموعه‌ای از خطوط موازی نوشته می‌شود که خطوط حامل نام دارد.

قبل از هر چیز آهنگسازان به خطوط حامل احتیاج دارند که همه صداها را روی آن بتوان نوشت.

هفت حرف اول الفبای انگلیسی بین خطوط و فضاهای بین خطوط اختصاص داده شده است.

خواندن نت ها روی تمام این خطوط نسبتاً مشکل است و بعضی از خطوط برای خواندن صداهای مختلف کاملاً غیر ضروری هستند.

این خطوط به دو دست خطوط ۵ تایی تقسیم شده ؛ برای جایگاه هر نت در طول پنج خط حامل،می توانیم زیر و بم (نواک) آن را بگوییم؛

یعنی بنا به جایگاه نت در طول پنج خط، زیر یا بم آن متفاوت است.

معنی زیر و بم این است که صدای آن نت چقدر بالا یا چقدر پایین است.

هر نتی که روی حامل بالاتر است صدایش هم زیر تر است و هر نتی که روی حامل پایین‌تر است صدایش هم بم تر

کلید، گرفته شده از کلمه فرانسوی cle به معنی «کلید» علامتی است که در ابتدای پنج خط حامل نوشته میشود.

و به طور دقیق، زیر و بم هر خط خاص را به ما می گوید.

چون اسامی نت ها هفت حرف اول الفبای انگلیسی است، وقتی اسم یک خط را بگوییم،

اسم بقیه خطوط و فاصله های بین خطوط را هم در یک کلید خاص به راحتی می‌توانیم بگوییم.

معمول ترین کلید های مورد استفاده کلید «سُل» و کلید «فا» هستند.

همانطور که می بینید کلید «سُل» قسمت میانی شکل آن به شکل نمادین حرف G نوشته شده، روی خط دوم حامل چرخیده است.

خطوط حامل از پایین به بالا شماره گذاری می شوند و خط دوم هم به همین دلیل نت «سُل» نامیده شده است.

همینطور کلید «فا» که به صورت قدیمی حرف F نوشته شده. دو نقطه در کنار دارد؛

یکی بالای خط چهارم و دیگری پایین خط چهارم. خط چهارم هم به همین دلیل نت «فا» نامیده شده.

در کنار کلید «سُل» و کلید «فا» کلید های دیگری هم هستند.

اگر میخواهیم نت هایی را بنویسیم که بالاتر یا پایین تر از خطوط حامل هستند، می‌توانیم به کمک (خطوط اضافه) خطوط حامل را زیاد کنیم

همه نت هایی که بالای خط سوم حامل هستند، دُم آنها باید به طرف پایین کشیده شود و همین نت هایی که پایین خط سوم هستند،

دُم آنها باید به طرف بالا کشیده شود.

نتی که روی خط سوم حامل نوشته می‌شود، دُم آن به طرف بالا یا پایین یا هر دو می تواند باشد.

وقتی گروهی از نت ها چسبیده به هم نوشته میشوند، جهت دُم نت ها، که به طرف بالا یا پایین باشد،

به نتی بستگی دارد که نسبت به بقیه نت ها از خط سوم حامل دورتر است

کشش صداها توسط نت های مختلف نوشته میشود و کشش خاموشی ها توسط سکوت های مختلف.

نقطه، کنار نت یا سکوت، نسبت ارزش نوترا به آن نت یا سکوت اضافه می‌کند؛

نقطه دوم کنار نت یا سکوت،نصف ارزش نقطه اول کنار نت یا سکوت را به آن نت یا سکوت اضافه می‌کند.

یک روش دیگر برای افزودن به کشش نت ها،استفاده از خط اتحاد است،

خط اتحاد خطی است که دو نت دارای زیر و بم یکسان را به هم وصل می کند.

نت دوم نواختن نمی شود،بلکه نت اول به اندازه مجموع کشش دونت نواخته می شود.

در یک مثال صدای «لا» با کشش سه ضرب شنیده می شود،خط اتصال دو نت را،که زیر و بم یکسانی ندارند،به هم وصل می کند،

خط اتصال در واقع خط جمله است. وقتی چند نوت خط اتصال دارند،یعنی آنها را پیوسته با هم بنوازید

یک نیم پرده (Semitones) کوچکترین فاصله بین دو صدا در موسیقی اروپا (موسیقی غربی) و کوچکترین فاصله بین دو شستی مجاور در پیانو است؛

خواه بین دو شستی سفید و سیاه باشد خواه بین دو شستی سفید و سفید.

در واقع،یک نیم پرده فاصله بین دو شستی است بدون اینکه شستی دیگری بین آنها باشد.

یک پرده (Tons) یا یک پرده کامل برابر با دو نیم پرده متوالی است.

همانطور که می بینید، شستی های سیاه به طور مستقل نامگذاری نمی شوند.

و نام آنها و نزدیک‌ترین شستی سفید به آنها وابسته است.

علامت عرضی (Accidentals) بر تمام نت هایی که روی آن خط حامل یا بین آن خطوط حامل هستند

در یک میزان کامل اثر می گذارد. دیِز صدا را نیم پرده زیر می کند، بمل صدا را نیم پرده بم می کند، بکار علامت عرضی قبلی را خنثی می‌کند؛ بنابراین نت به صدای طبیعی خود باز می گردد.